Brot á bókmáli og bréf um skinnbækur

In Málstofur by Anna Ragnheiður Jörundardóttir

Sem kunnugt er var sú kristni sem Íslendingar viðtóku árið þúsund gamall menningararfur frá Miðjarðarhafi. Helgiathafnir þessa forna siðar fóru fram á latínu, ritmáli Vestrómverska ríkisins, sem leið undir lok á ofanverðri fimmtu öld. Lítið var gert til þess að laga Rómakristni að íslenskum aðstæðum enda kirkjunni ávallt stýrt sunnan úr álfu. Þess í stað tóku hérlendir menn snemma að tileinka sér söng, tónlist og bókagerð Ítala, sungu saltara, námu latínuletur og skrifuðu upp helgar bækur. Sumir þeirra urðu raunar svo ágætir í bókmáli að ný rit á latínu litu dagsins ljós aðallega um innlend efni. Kunnátta Íslendinga í suðrænum bóklistum nýttist þeim jafnframt til að þýða bóksögur á þjóðtunguna og semja nýjar sögur og kvæði sem eftir er tekið. En siðskiptatíminn lék latnesku skinnbækurnar grátt, hefur nánast máð þær af yfirborði jarðar. Á ofanverðri sautjándu öld þegar handritasöfnun Árna Magnússonar stóð sem hæst voru ekki nema fáein skinnbókarbrot eftir. Í málstofunni verða einhver slík tínd upp úr glatkistunum en fornbréf höfð til vitnis um allt hitt sem er horfið.

Hugvísindaþing 11.-12. mars 2022

Hvar
Stofa 202 í Odda
Hvenær
12. mars kl. 15.00-16.30

Málstofustjóri:
Gottskálk Jensson


Fyrirlesarar og titlar erinda

12. mars kl. 15.00-16.30 í stofu 202 í Odda

[fblike]